POLITYKA ZAMIAST EDUKACJI? – Michał Mońko

Na przestrzeni ostatnich lat dokonały się w naszym kraju olbrzymie zmiany polityczne, gospodarcze i kulturowe. Polska A.D 2019 jest Polską zupełnie inna od Polski A.D 1989.

Wyrwaliśmy się z realnego socjalizmu na wolną przestrzeń i staliśmy się społeczeństwem otwartym na uczestnictwo w świecie demokratycznych zmian. To otwarcie na uczestnictwo w zmianach jest zaproszeniem nauczycieli do czynienia zmian w nowoczesnej szkole, a nie do strajków.

Zmiany i otwartość na zmiany zakłada wyposażenie młodych ludzi w solidną wiedzę, w umiejętności dokonywania wyborów obywatelskich i pokierowania swoim życiem. Służy temu edukacja, wykorzystująca szkoły, uniwersytety, media drukowane i elektroniczne, teatry, imprezy o charakterze edukacyjnym.

Nauczyciele powinni uczyć co najmniej dwu przedmiotów, a nie jednego, jak to jest dzisiaj. Pensum powinno wynosić nie 18 godzin a 22-24 godziny. Tak jest w najbogatszych krajach Europy i tak powinno być w jednym z najbiedniejszych krajów Europy, czyli w Polsce.

Strajk nauczycieli jest zaprzeczeniem edukacji, wykorzystuje szkoły i placówki do stosowania szantażu wobec rządzącej prawicy. Nauczyciele, którzy nie widzą w uczniach podmiotu kształcenia, a jedynie przedmiot swych wymagań finansowych, nie nadają się na przewodników dzieci i młodzieży po szkolnych wertepach. Strajkujący nauczyciele pokazują uczniom, że ważniejsze od ich edukacji są pieniądze: 1000 zł podwyżki!

Najistotniejszą rolę w procesie zmian odgrywają uczenie i nauczanie jako dwa równoległe działania edukacyjne. Uczenie to sfera ucznia, nauczanie zaś jest sferą nauczyciela. Szkoła jest placówką systematycznego i celowego uczenia, w której nauczanie jest prowadzone przez zespoły nauczycieli. Gdy nauczyciele mieszają edukację z ideologią, szkoła nie pełni funkcji, do jakiej została powołana – przestaje edukować.

Twórcze myślenie

Edukacja powinna zaszczepić dążenie jednostki do podjęcia pracy, wysiłku i chęci do nauki. Dobre nauczanie wymaga dobrego uczenia się. Bowiem dobry nauczyciel jedynie stymuluje proces uczenia się. Uczniowie sami budują swą wiedzę, umiejętności i kształtują postawy. Sukces w nauczaniu wymaga motywacji dwu stron procesu edukacji: nauczycieli i uczniów.

Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, że człowiek uczy się we wszystkich sytuacjach życiowych, zwłaszcza wtedy, gdy odkrywa potrzebę zdobycia nowej wiedzy, nowych umiejętności. Uczenie jest wtedy i tylko wtedy, gdy uczący się i nauczający wyprowadzają z rzeczy znanych nową informację. Jest to najogólniej mówiąc, wychodzenie ze znanego, bliskiego i dochodzenie do nowego, nieznanego pojęcia

W społeczeństwie opartym na wiedzy, a do takiego społeczeństwa aspirujemy, edukacja stanowi główny kanał awansu społecznego i kulturowego. Ma podstawowe znaczenie dla miejsca człowieka w strukturze społecznej. Jest bowiem katalizatorem społecznych zmian na lepsze. Katalizatorem zmian na lepsze nie może być w szkołach porzucenie pracy.

Edukacja oparta na prawdzie wiedzie uczniów i nauczycieli ku granicom, na których spotka się nowe z nowszym i gdzie otwierają się umysły i sprawdzają się umiejętności. Edukacja taka potrzebuje człowieka twórczego, którego z jednej strony powinna cechować dziecięca ciekawość świata, a z drugiej, pragnienie uczenia się i rozwijania swych umiejętności.

Narzędziami człowieka twórczego powinna być wytrenowana głowa i sprawna ręka. Powinien on traktować nowe jak przygodę, witając nieznane z nadzieją, oczekiwaniem i entuzjazmem. Człowiek twórczy powinien mieć zaszczepiony zapał, chęć do życia, odwagę do zmagania się z życiem i pragnienie używania i poszerzania tego, czego się uczy i czego jeszcze nie zna.

Za talent twórczy uznaje się zdolność znajdywania nowych rozwiązań praktycznych problemów przez niewypróbowane jeszcze i niestosowane metody, przez odkrywanie nowych związków w drodze myślenia i eksperymentów, przez tworzenie nowych form ekspresji artystycznej, znajdywanie nowego wartościowania i współpracy.

Te cechy człowieka kreatywnego powinna wykorzystywać każda szkoła, każda dobra uczelnia. Twórcze myślenie pozwala ulepszyć maszyny, narzędzia i procedury. Sprzyja każdej pracy, której rezultatem może być obraz, rzeźba, architektura, muzyka, lokomotywa, poezja, dobrze zorganizowana grupa itd.

Rozwinięcie wyobraźni i sceptycyzmu

Edukacja musi podkreślać i wskazywać, w jaki sposób twórcza energia i inwencja stale mogą ulepszyć i wzbogacić treść, formę i jakość życia ludzkiego. W krajach, których nie przeorała rewolucja bolszewicka albo faszystowska, nauczyciele wiedzą, że edukacja musi być zbudowana na przeszłości, musi demonstrować wkład przeszłości, wypływający z tradycji twórczego działania, intelektualnych badań i artystycznej ekspresji.

Znajomość i poszanowanie tradycji udowadnia, że każde pokolenie może dodać coś nowego do doświadczenia poprzednich pokoleń i że konwencjonalne myślenie można przełamać, a wiedzę organizować po nowemu. Jednocześnie edukacja powinna być tak zaprojektowana, by uczący się sami mogli uczestniczyć w dalszym rozwijaniu i wzbogacaniu tego, co odziedziczyli po przodkach i w przyswajaniu nowej wiedzy.

To, co najdawniejsze, powinno być powiązane z praktyczną pracą i uczeniem się poprzez doświadczenie. Wiele z rzeczy, które służą dobrobytowi ludzi, jest bowiem rezultatem nie geniuszu, ale raczej całej serii drobnych ulepszeń we wszystkich dziedzinach: od podkowy i siodła do lokomotywy i żarówki, od metod budowania do technik pracy.

Na przestrzeni stuleci ludzie nauczyli się gromadzić doświadczenia intelektualne oraz uczuciowe i estetyczne. Nauczyli się też wyrażać te doświadczenia za pomocą nauki, symboliki, sztuki i kodów komunikacji społecznej.

Z tradycją intelektualną młodzi ludzie mogą zapoznać się, studiując wiedzę, której gromadzenie odbywało się przez teoretyczny rozwój, weryfikowany za pomocą logiki, faktów, doświadczeń i badań. Chodzi tu o naukę matematyki, fizyki, chemii, astronomii, biologii, medycyny, języków itd.

Edukacja zakłada trenowanie myślenia, snucie domysłów i przypuszczeń, pojęciowe badanie, wyciąganie konkluzji i wydawanie sądów przez rozumowanie, obserwację i eksperymenty.

Krytyczny osąd wymagany jest we wszystkich dziedzinach życia. Zdolność rozpoznawania, orientacja, bystrość osiąga się przez porównywanie działań i form wyrazu względem ustalonych standardów. Ocenianie stylu w sporcie wymaga wytrenowanego oka. Docenienie dzieła sztuki wymaga profesjonalnej wiedzy, płynącej z powtarzalnego doświadczenia.

Edukacja twórcza powinna nie tylko przekazywać wiedzę, ale także powinna zaopatrywać uczących się w zdolność przyswajania, zdobywania i krytycznej oceny nowej wiedzy. Krytyczne myślenie zakłada sprawdzanie, czy założenia i ogniwa w łańcuchu myśli mają sens. Celem edukacji jest więc wyszkolenie młodych ludzi zarówno w syntezie, jak i w analizie. To wymaga rozwinięcia wyobraźni i sceptycyzmu.

Edukacyjne pola walki

Myślenie twórcze i krytyczne jest dostępne dla każdego. Do rozwinięcia tego myślenia niezbędna jest umiejętność wątpienia i stawiania nowych pytań, zdolność do wynajdywania możliwych wyjaśnień. Rezultatem wątpliwości, pytań i wyjaśnień powinna być zawsze prawda. Nie ma prawdy tam, gdzie zamiast edukacji nauczyciele uprawiają ideologię komunistyczną.

Edukacja ideologiczna wykorzystuje to, że dla młodego człowieka świat jest nowy i nic nie jest tu dane raz na zawsze i niczego nie można przyjąć za coś naturalnego i oczywistego. Jedyną rzeczą naturalną jest to, że młodzi ludzie mają bogatą wyobraźnię, odznaczają się zdolnością fantazjowania i często kwestionują to, co dorośli utrzymują bez zastanowienia.

W nowej Polsce szkoły, uniwersytety, media drukowane i elektroniczne, teatry, imprezy o charakterze edukacyjnym są polami walki. Szkoły, opanowane przez elementy liberalne i lewackie, reprezentowane przez lewacki ZNP, wykorzystują edukację do walki z rządem, z prawicą.

Strajk nauczycieli hańbi patriotyczną tradycję polskiej szkoły. Niszczy duszę uczniów, pokazuje, że strajkujący nauczyciele są niegodni, żeby być nauczycielami. Szkoły stały się gniazdami zwolenników dawnej PZPR, przystaniami działaczy SLD. Wielu nauczycieli wspiera środowiska LGBT, nie przeciwdziała wolnym konopiom. Można nawet powiedzieć, że wiele szkół odrzuca patriotyzm i eliminuje nauczycieli o formacji niepodległościowej.

 

A zatem szkoła polska wymaga interwencji i mądrej, ale głębokiej reformy. Szkoła nie może być stajnią działaczy SLD, ludzi z korzenia PPR/UB/PZPR/SB. Nauczyciele nie mogą być rozsadnikami anarchii, lewactwa, fatalnych wzorów pracy i życia.

Zamach w Smoleńsku a sądy i instytucje państwa
Przywrócić sądy Polakom – skrót diagnozy- Stanisław Możejko
Kryzys polityczny w Brazylii
Groźby śmierci wobec prezydenta Dudy

Wspomóż nas!

Jeśli czytałeś lub słuchałeś...

Newsletter

Chcesz być na bieżąco?
Zapisz się do subskrybcji!

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.

Dowiedz się więcej